Hoe ben je in de schoonmaakbranche terechtgekomen?
“Dat is een verhaal. Ik werkte eerst als ober, een muzikale ober. Ik had een horecaopleiding gedaan, maar mijn linkerhand trilde altijd, nog steeds eigenlijk. Alles trilde: lepeltjes, glazen… ik liet geregeld een schaal vallen. Het liep gewoon niet. Toen leerde ik mijn vrouw kennen. Zij werkte in een bedrijf met schoonmaakmachines, en daar solliciteerde ik ook. Ik begon onderaan en zo raakte ik voor het eerst betrokken bij de schoonmaak.

Na mijn militaire dienst kwam ik bij een leverancier in schoonmaakmiddelen en -materialen in dienst. Toen kreeg ik het idee om voor mezelf te beginnen. De start was lastig, tot ik via een oud-collega een ingang bij een basisschool kreeg. Dat bleek een gouden tip. Mijn moeder werd mijn eerste werknemer, en die school is nu nog steeds klant. Inmiddels maken we 142 scholen schoon.

Mijn kinderen en schoonkinderen werken inmiddels ook in het bedrijf, dat dit jaar 52 jaar bestaat. Eigenlijk had ik nooit meer dan tien werknemers voor ogen, maar nu zijn het er ruim 400.”

Wat zijn je ambities?
“Het klinkt misschien vreemd, maar mijn ambitie is nu het bedrijf te verkopen. Mijn vrouw zegt al jaren: wanneer stop je nou eens? Dit jaar heb ik echt het besluit genomen, maar wel onder bepaalde voorwaarden: ik wil dat mijn mensen zekerheid krijgen en dat de bedrijfscultuur behouden blijft. Natuurlijk hoopte ik dat een van mijn zoons het bedrijf zou overnemen, maar zij hebben andere ambities. Eén zoon runt onze groothandel, de ander het opleidingscentrum.

Ik heb een mooie tijd gehad, maar het valt me steeds zwaarder. Het stoort me hoe makkelijk mensen zich tegenwoordig ziek melden. Ik kom uit een andere tijd: niet lullen maar poetsen. Afgelopen maand was 25% van het personeel ziek, en tóch hebben we al onze klanten bediend. Dat kost enorm veel energie.”

Wanneer is een dag voor jou geslaagd?
“Afgelopen jaar hebben we meegedaan aan vijf Europese aanbestedingen – en we hebben ze allemaal gewonnen. Dat zijn echt van die dagen dat je trots terugkijkt en denkt: ja, dit is waar je het voor doet.”

Wat vind jij het mooiste aan de branche?
“Ik vind het mooi dat je direct resultaat ziet van goed werk. Daarnaast is de branche volop in beweging, met gigantische innovaties. Wij halen nieuwe technieken, zoals robotica, in huis en leren onze mensen ermee werken. Zo zorgen we ervoor dat ze gezond hun pensioen halen.

En natuurlijk zijn de contacten met klanten geweldig. Anders zou ik dit werk niet al zo lang doen. Sommigen noemen me zelfs 'Kees de Schoonmaakkoning'. Het werk is leuk, maar het verandert zo snel dat ik voel: dit is het moment dat het mooi is geweest.”

Wat is de waarde van schoonmaak voor jou?
“Schoonmaak is ontzettend belangrijk. Je merkt het pas echt als het ontbreekt: bij een staking staan de vuilnisbakken overvol, toiletten zijn vies… Schoonmaak is een van de pijlers van onze maatschappij. Ik ben trots dat wij daar altijd een mooie bijdrage aan hebben geleverd. Als ik ergens binnenkom, zie ik meteen of het schoon is. Vuil stoort me. Schoon zijn geeft plezier, je ziet blije mensen om je heen.”

Waarom zijn jullie lid van Schoonmakend Nederland?
“Wij waren waarschijnlijk een van de eerste leden. In de beginjaren was dat essentieel, omdat ik zo veel informatie kreeg. Inmiddels is het een club die op alle fronten actief is: ze informeren werkgevers, begeleiden ontwikkelingen en hebben de branche zuiver gemaakt, echt een superclub!”

Heb je een tip voor Schoonmakend Nederland of de politiek?
“Mensen mogen van mij €100 per uur verdienen, maar de rek is er een beetje uit. De lonen stijgen, maar de klant staat anders in de wedstrijd. Ze moeten meer gaan betalen terwijl de schoonmaak hetzelfde blijft. Daarnaast werkt de huidige regeling zo dat mensen door hogere lonen sneller toeslagen kwijtraken. Dat is echt een probleem in Nederland.”

De vraag van je voorganger Maurits Timmermans:
‘Als je vijf jaar vooruitkijkt: wat wordt volgens jou de grootste structurele verandering in de schoonmaak en is dat vooral een mensenvraagstuk, een technologievraagstuk (AI/robotisering) of een verdienmodelvraagstuk?’

“Ik denk een mensenvraagstuk, tenzij alle ambtenaren werkloos worden en gaan schoonmaken. Er zijn steeds minder mensen die de ambitie hebben om in de schoonmaak te werken. Robotisering is nog te ver weg en te duur. Daarbij speelt vergrijzing een grote rol. Een simpele oplossing zou zijn dat de overheid vluchtelingen zonder status laat werken. Er zijn genoeg goede mensen die graag willen werken.Wat we ook doen,het blijft voor 90% handwerk.” 

Aan wie geef jij het stokje door, en met welke vraag?

Ik geef het stokje door aan Carlo van der Jagt van DUOFORT. Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar zijn antwoord op dezelfde vraag die ik heb heb gekregen. Dus: ‘Als je vijf jaar vooruitkijkt: wat wordt volgens jou de grootste structurele verandering in de schoonmaak en is dat vooral een mensenvraagstuk, een technologievraagstuk (AI/robotisering) of een verdienmodelvraagstuk?’